Film blog deel 1: The Witch en Sing Street

Ik ben erg blij met de prijzen van de bioscoop in Noord-Ierland. Elke dinsdag kun je voor £3,50 naar de film (omgerekend € 4,50) en via mijn werk krijg ik bij de Odyssey mijn kaartjes met 40% korting dus ik ga best vaak naar de bios hier.

Het aanbod is hier ook goed, we krijgen wat meer de obscure art films vanuit Ireland en Groot-Brittannië. Ik ben niet zo van de Nederlandse film, behalve als het kinderfilms zijn, deze zijn briljant.

The Witch: A New-England Folktale 

Ik had al veel over deze film gelezen, vooral dat de regisseur 4 jaar onderzoek had gedaan naar de periode en met veel folklore specialisten had gesproken.

De film speelt zich af in 1630 en begint met een gezin die verbannen wordt van een nederzetting om interpretatie van geloof. Ze trekken verder naar vestigen zich uiteindelijk aan de rand van een bos. Leven is zwaar en het gaat alleen maar bergafwaarts wanneer de baby van het gezin verdwijnt. Het grauwe en zware bestaansleven wordt goed weergegeven en de paranoia binnen het gezin wanneer ze elkaar beschuldigen van hekserij. Aan het einde komt de actie goed los maar de film eindigt een beetje abrupt. Zoals ik in de bioscoop hoorde toen de credits rolde: 'WHAT?' Ik had hetzelfde gevoel.

Black Phillip, de geit was mijn favoriet maar Ralph Ineson was ook briljant. De stem van die man. 

Het is een film die niet voor iedereen is weggelegd, maar ik vond het wel vermakelijk. Moest wel wennen aan het taalgebruik van die tijd, maar het was accuraat. 

Sing Street

De film speelt zich af in Dublin tijdens de jaren tachtig waarbij een jongen een band opricht om te ontsnappen van de gespannen sfeer in zijn familie en het hart te veroveren van een meisje.

Ik heb echt gelachen tijdens deze film, de kids zijn geweldig, hun kijk op het leven en het was geweldig om de muziek uit die tijd weer te horen op het grote scherm. Wat waren de video clips toen kneuterig, maar ik zie ze liever dan die twerking meiden moet ik toegeven. 

Het leven was zwaar in 1985, armoede en veel Ieren vertrokken naar Engeland voor een beter leven en werk. Ik was pas vijf in die tijd dus ik wist niet hoe de middelbare scholen waren in die tijd maar zo'n school met priesters was geen pretje. Het liedje van Pink Floyd, Another Brick In The Wall, komt sterk bij me naar boven. 

Het is een echte feel good film met goede hits uit de jaren tachtig en je ziet hoe de band groeit en eigen liedjes maakt.