Mijn depressie en ik - deel 1

De term depressief wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt. Iedereen voelt zich een keer somber, zelfs ik herken het verschil met mijn sombere dagen en depressieve dagen. Maar op depressie zit ook een stigma, want wat een mens niet aan je kan zien dat er iets mis met je is, zoals een gebroken been, kan niet gezien worden als een ziekte. Gelukkig komt er meer duidelijkheid en openheid over depressie, ook doordat bekende mensen erover praten. Maar toch is altijd de opmerking wanneer weer een beroemdheid zelfmoord pleegt vanwege depressie: 'Hij/zij had geld en roem, waarom doe je dan zo iets?' Zelf geld en roem heeft geen belang wanneer je depressief bent, het houdt je niet tegen om te doen.

De eerste keer dat ik erkende dat ik depressief was, was tijdens mijn werk als administratief medewerker bij een accountantskantoor. Erkende maar niet openlijk want een meisje waarmee ik werkte die was het ook en daarvan werd het volgde gezegd door mijn collega's: 'Ze is het om aandacht te vragen, om medelijden te krijgen.' 'Ik zie helemaal niks mis met haar.' 'Ik ben mijn moeder verloren en heb daar geen last van, dus wat zij voelt kan niet.' Dit bracht mij een angst, ik was als de dood dat mensen er achter kwamen dat ik depressief, wellicht verloor ik mijn baan. Ik kreeg pillen en ging naar therapie. Maar dat moest dus tijdens werktijd en je kunt ook maar zo vaak liegen dat je naar tandarts gaat dus uiteindelijk moest ik iets zeggen. Er werd lacherig gedaan over mijn dingetje, het is een fase. Mijn psycholoog was een zweverige knakker die geld maakt over de rug van mij volgens anderen. Dus ging ik zeggen tegen de wat hij wilde horen en daarmee was mijn behandeling klaar. Maar ik helemaal niet en zakte verder af.

Mijn depressie ging gepaard met momenten van extreme frustratie en agressie. Veelal tegen mijzelf gekeerd. De blauwe plekken, kapotte handen die ik mijzelf geslagen had. Een muur met steenstrips was erg handig om mijzelf flink te bezeren. En daarna excuses maken dat ik van mijn paard of fiets gevallen was. De dingen die ik uitgekraamd heb in mijn woedeaanvallen, vaak was het feit dat ik niet wilde dat ik geboren was. Dat is leuk voor je ouders te horen.

De dood was erg belangrijk voor me. Ik wilde dood. Wanneer ik depressief was, was het een straf voor mij om de volgende dag wakker te worden en weer te moeten leven.

Deze gedachtengang werd mij niet in dank afgenomen, hoe kan ik naar de dood wensen terwijl mensen die niet dood wilden dood gingen. Een egocentrisch wicht. Maar dat is het probleem van depressie, je ziet niet dat je mensen verdriet doet met je gedachten, de onmacht die ze hebben. Je ziet ook niet dat mensen je proberen te dekken met de mantel der liefde. Het enige waar je tegenaan staart is die muur die je gebouwd hebt, die ondoordringbare muur die alles buiten houdt en je verdriet binnen.

Velen om mij heen hadden het niet goed in de gaten dat ik depressief was. Want ik was erg goed in maskers ophouden. Er is ook een zekere vorm van schaamte, want er was toch niet echt een reden om depressief te zijn toch? Maar ik slikte al meer dan 10 jaar anti-depressiva en de wil om dood te gaan was er veel langer. 

Waar is het begonnen?

Vroeger was ik trots op de kleur oranje, nu niet meer...

Klinkt gek eigenlijk. Hoe kan de kleur oranje, de kleur van mijn land een bittere nasmaak geven aan mij. Niet vanwege het eeuwige geneuzel van Nederlanders om alles, zoals politiek, religie of zelfs zwarte piet. Niet omdat ik een hekel heb aan voetbal omdat bij ieder EK en WK mijn ooms veel liever de tv aanhadden met mijn verjaardag.

Drie jaar in Noord-Ierland wonen heeft mij een bittere nasmaak gegeven over de kleur oranje. In Nederland staat het voor saamhorigheid maar in Noord-Ierland staat het voor de verdeling.

Gelukkig is mijn Engels goed genoeg om niet als Nederlander gezien te worden in Belfast. Vaak vragen ze of ik Canadees ben. Maar zodra ze horen dat je Nederlander bent dan zie je of paniek/afschuw of euforie op het gezicht van je gesprekspartner. En dan weet ik al waar het gesprek naartoe leidt. Bij de paniek/afschuw zeg ik snel maar ik ben Katholiek Nederlandse en dan verdwijnt de spanning. Bij de andere reactie probeer ik mijzelf snel uit de voeten te maken want het gesprek gaat vaak een verkeerde kant op, naar het genante toe.

Wat heeft Noord-Ierland met oranje. Nou Willem van Oranje dus, King Billy. Deze knakker heeft ooit in 1690 een gevecht gewonnen op Iers grondgebied om de troon van het Britse Rijk en daarna een hoop zooi achtergelaten. Een zooi dat tot eind jaren 90 nog uitgevochten werd in een stad zoals Belfast. De leden van de Oranje Orde herdenken deze overwinning jaarlijks elke 12e juli met marsen door wijken, ook door Katholieke wijken wat af en toe met flink geweld gepaard gaat. Stenen en molotov cocktails.

Dit jaar was het vrij rustig, zelfs in de binnenstad. Het vreugdevuur van mijn wijk was verplaatst naar een afgelegen braakliggend terrein maar ik zag toch voor de dag van aansteken Ierse vlaggen verschijnen en andere afbeeldingen die maar met de republiek te maken hebben. Ieder jaar weer de discussie dat deze vuren afschaft moeten worden, ook dit jaar weer omdat er toch weer een paar huizen zijn afgebrand door vonken. Het tegenkamp vind het een dreiging voor de samenleving omdat ieder jaar weer in juli de haat en minachting voor elkaar opgeroepen wordt. Het voorkamp zegt dat het cultuur en identiteit is en dat mag niet afgepakt worden. (klinkt bekend in de oren?) En wat zeg ik? Ik zeg haal a.u.b. niet mijn landskleuren door het slijk. Ik kan niet meer met vreugde naar die wuppies en oranje hamsters kijken. Ik word er misselijk van na drie jaar Belfast.

Ik zet mijzelf altijd 100% in voor behoud van cultuur, als het maar niet kwetsend is. Maar als ik kinderen met K.A.T. (Kill all Taighs = dood aan de Ierse Katholieken) op hun wangen geschilderd zie rondlopen, vrolijk zwaaiend met de Union Jack of andere vlaggen dan gaat dit mij te ver. Dit is geen cultuur meer, dit is discriminatie.

Wat mij wel troost doet, is dat het overgrote deel van de Noord-Ieren geen behoeft heeft aan dit geneuzel, de Oranjemarsen, de vreugde vuren. En ieder jaar wordt het steeds minder, minder uitbundig gevierd. Ook de marsen zijn niet meer zo groot als vroeger, het aantal jongeren dat mee doet, is geslonken. Want de jongeren hadden vaak geen keuze, als je eenmaal in een oranje gezin geboren bent dan moet je maar bij de orde gaan.

Wat ik zeer ben gaan waarderen hier in Noord-Ierland is de dosis humor waarmee de mensen deze groeperingen bestrijden. Want het is eigenlijk te belachelijk voor woorden.

Werken in Customer Care - deel 1

Eigenlijk vanaf mijn eerste baantje heb ik al te maken gehad met klanten en klantenservice. Soms kom je in een vervelende situatie of zelfs hilarische momenten. Maar over het algemeen krijg ik toch vaak waardering voor het werk wat ik deed, al dan niet in de winkel, op kantoor of zelfs aan de telefoon.

Een van mijn eerste baantjes was vulploegmedewerker bij de supermarkt. Veel al deden we dit na sluitingstijd maar het kwam voor dat je op een zaterdag moet werken terwijl de winkel open was. Omdat ik nogal lang ben (1,86m) werd ik regelmatig gevraagd door onze klanten om spullen van de bovenste plank te halen. Ik vond mijn lengte altijd een probleem maar op dit moment kon ik het best waarderen. Maar wat had ik een hekel aan spiegelen, zeker als het potten met augurken waren en dat je per ongeluk met je elleboog er eentje van aftikte en je weer moest dweilen en maar hopen dat die zure lucht snel wegging. 

Uiteindelijk heb ik nog geen jaar bij de supermarkt gewerkt. Ze probeerde telkens mijn brommer te stelen en de vulavonden liepen ver uit na middernacht tot groot ongenoegen van mijn moeder. Tja, je bent 16 en voor die paar gulden per uur was het de moeite niet waard als je elke maand je stuurslot moest laten repareren.

Mijn tweede baan was bij de servicebalie van een warenhuis in het centrum van 's-Hertogenbosch en daar heb ik toch met veel plezier gewerkt. Alleen die rok dragen vond ik niets, maar ik kwam er vaak mee weg door het dragen van een pantalon. 

Het leuke aan werken bij een warenhuis is toch wel de vaste klanten die je ziet in de winkel. Steevast op zaterdag kwamen dezelfde mensen eventjes snuffelen in de winkel, soms kochten ze wat en als het rustig was een praatje maken. 

Als je aan de servicebalie staat dan heb je met meer klantenservice te maken omdat je hier ook retouren aanneemt, naast het advies aan klanten. En dan krijg je te maken met het beleid van het bedrijf. Nu moet ik zeggen dat het beleid waar ik werkte niet al te streng was en als de klant een bonnetje had er altijd geruild of geld terug geven werd.

Als ik er zelf niet uitkwam met de klant, kon ik mijn afdelingshoofd bellen en die regelde het wel voor mij maar ik had een grote zelf verantwoordelijkheid. Zo ook in het voorval met de tent. We hadden in de zomermaanden een kampeerafdeling en je kon voor een redelijke prijs een tent kopen bij ons. Helaas had een klant echt pech met de tent en was deze al omgeruild voor de vierde keer, niet door mijzelf want ik werkte maar 3 dagen in de week. Ik kon de wanhoop zien in de ogen van de man en ik heb toen hem het geld teruggegeven en hem het advies gegeven om een duurdere tent te kopen bij de concurrent omdat deze serie van tenten toch niet goed genoeg was voor zijn kampeer wensen. Ik kreeg de wind van voren van mijn baas omdat ik hem voor de vijfde keer een andere tent had moeten geven. Uiteindelijk bleek de serie defect uit de fabriek te zijn gegaan en was het maar goed dat ik de arme man geen nieuwe tent had gegeven.

De feestdagen en speciale kortingsdagen waren het drukst en we moesten echt alle zeilen bijzetten om iedereen toch een goede niveau van klantenservice te geven. Zo heb ik een keer de kassa lang na sluitingstijd open moeten houden omdat iemand voor 300 gulden aan sinterklaascadeau's kocht en het allemaal nog moest inpakken. Gelukkig hielp mijn baas mij. Maar het ergste was toch wel tijdens een kortingsfestival en die potloden die ik één voor één moest inpakken, het waren gewone HB potloden van een gulden en ze had er 30. De rij aan mijn kassa werd steeds langer en de mevrouw zei tegen de andere klanten dat ze maar gewoon moesten wachten. Als blikken konden doden...

En wist je hoe we de klanten uit de winkel kregen op kerstavond? Door keihard Flappie te draaien van Yoep van 't Hek. 

In het buitenland wonen, je zou het eens moeten proberen.

Ik moet toegeven, het is niet eenvoudig geweest wonen in het buitenland. Ook al is het Noord-Ierland, wat maar op 1,5 uur vliegen ligt van Amsterdam. Ik heb veel geleerd maar ook veel dingen moeten afleren sinds ik in Belfast woon.

Dat je alles er zo maar kan uitfloepen is not done hier, ik heb menig collega geschokt met mijn uitspraken. Gelukkig was het veelal zelfspot of gekkigheid tussen mijn Nederlandse collega's maar dat kan ik dus niet doen tegen een Noord-Ier. Dan had ik een disciplinaire berisping gehad en in het ergste geval ontslag. 

Iedereen die roept, je moet je aanpassen aan ons heeft een plaat voor zijn kop. Het is helemaal niet zo makkelijk, en ik heb zelf diep door het stof moeten bijten om minder Nederlander te zijn in Belfast.

Waar ik in Nederland lekker een oranje shirt aantrek met Koningsdag, als ik dat hier doe dan heb ik de kans op een klap op mijn bek in bepaalde wijken omdat oranje hier de kleur is van apartheid in plaats van saamhorigheid zoals in Nederland. Maar goed ook dat Nederland dit jaar niet mee doet met het EK, want ik was het beu om mensen te zien die ons voetbalshirt dragen, niet omdat Nederland zo'n goed team is maar omdat het de kleur is van King Billy, een knurft uit het verleden die zo nodig een oorlog moest uitvechten op Iers grondgebied met als doel het land in te lijven tot het Britse imperium. 

Andere dingen heb ik omarmt hier, ik vind het fijn als de buschauffeur je toespreekt met: 'How's it going, love?' Of je aangeproken wordt bij de supermarkt door een onbekende die je een fijne dag wenst vanuit het niets. Ondanks het verleden, is de samenleving hier vrij sociaal. Misschien is dit ook een manier van verwerking. 

Op een paar botsingen met wat knuppels, heb ik het hier toch wel naar mijn zin. Het duurde even voordat ik geaccepteerd werd in de buurt, maar dat kwam omdat ik als werkende tussen de pensionados woon en dus amper tijd heb om contact te maken wanneer je 40 uur werkt met onregelmatige diensten. En ik ben nogal een bekende geworden in de buurt als 'that girl with the flat tyres every other week'. Terwijl ik luid vloekend op z'n Bosch weer eens mijn banden plak, al dan niet in de stomende regen. Dan houden ze een paraplu voor me open en zeggen: 'Those little shites leaving their broken bottles everywhere.'

In Nederland was ik geen sportliefhebber, ik haatte het wanneer mijn ooms persé voetbal moesten kijken tijdens mijn verjaardag. Hier vind ik het leuk om naar de pub te gaan voor een wedstrijd. De laatste keer zat ik met mijn pa in de pub en een groep mannen ging zo op tijdens de paardenrace dat je zelf gewoon meeging in de sfeer. En ze lullen tegen je aan hoor, je komt er niet onderuit. 

Mijn buurman zei van de week nog tegen mij, ik vind dat multiculti wel leuk. Ik zit dan in de Starbucks met mijn maten en hoor dan Frans, Spaans en Italiaans om me heen. Echt geweldig dat dit allemaal kan hier, het kleurt de stad mooi. Zo kun je het ook zien.

Het enige wat ik nooit zal kunnen overnemen van mijn thuis hier is het blinde vertrouwen in mijn rijkunsten als de eilandbewoners.

We feckin' dare ye!

Film Blog deel 4: Batman vs Superman, Nausicaä of the Valley of the Wind en Captain America: Civil War

Niet allemaal op dezelfde dag maar wel binnen een week.

Batman vs Superman: Dawn of Justice

De hele wereld huilde, vloekte en schuimde toen Ben Affleck werd aangekondigd als de nieuwe Batman, je kon je kont niet keer of iedere Batman-fan spuugde zijn gal op het internet. Wat demotiverend moet dat geweest zijn voor Ben. Ik mag hem wel sinds ik hem heb gezien in Dogma. Man of Steel was niet mijn kopje thee maar Henry Cavill is nog steeds een lekker snoepje om naar te kijken. Ondanks de reviews heb ik de film toch gekeken ondanks ik geen grote DC fan ben. Ben speelt Batman zeker niet slecht, want als je bedenkt dat onze Bruce Wayne getraumatiseerd is door de moord van zijn ouders in zijn aanwezigheid en hij het nodig vind om zich te verkleden als een vleermuis in de nacht en je eigen realiseert dat Batman een geflipte kerel is. 

Er werden veel dingen in de film aangehaald die voor mensen die de comics niet kennen vreemd lijken terwijl ik ze als extra informatie zag. Lekker donker en de eeuwige regen in Gotham City. Er waren maar twee dingen die ik gruwelijk vervelend vond aan de film en dat was Lex Luthor en de bombastische muziek op ongepaste momenten. Voor de rest heb ik me goed vermaakt. En Wonderwoman heeft er een fan bij. ;)

Nausicaä of the Valley of the Wind

De start van het Studio Ghibli tribuut hier in Noord-Ierland en wat een mooie start met de eerste film van Hayao Miyazaki. De film speelt zich af na een oorlog die 'zeven dagen van brand' genoemd wordt zo'n 1000 jaar geleden. Her en der leven er nog mensen rond de Zee van Verderf die overheerst wordt door gigantische insecten. Mensen kunnen niet dit gebied intrekken omdat de lucht giftig is vanwege de sporen en ze worstelen iedere dag om hun samenleving vrij van de oprukkende sporen te maken. 

Voor mij is deze film uit 1984 een beetje een indicatie dat we moeten ophouden met het kapot maken van elkaar en van de natuur. Het is ook 30 jaar geleden dat de ramp in Tsjernobyl is gebeurd en de natuur hersteld zich langzaam, past zich aan. Er komen zelfs dieren voor die kunnen leven in de radioactiviteit. De mens heeft helaas die aanpassingsvermogen niet en als de natuur zo door gaat met veranderen dan wordt het voor onszelf onmogelijk om te leven en sterven wij uit. Misschien maak ik het mee, misschien niet. 

Captain America: Civil War

Ik kijk altijd uit naar films met Chris Evans. (niet die Top Gear knurft) Sinds Snowpiercer is hij mijn favoriete jonge acteur. Het was lastig om de jonge generatie leuk te vinden als je verwend bent met Sean Connery, Harrison Ford, Timothy Dalton, etc. 

Ik ken de Civil War ontwikkelingen vanuit de Marvel comics maar een hoop dingen waren niet mogelijk omdat bepaalde karakters eigendom zijn van een andere studio waaronder Spiderman. Ze hebben er een andere draai aangegeven qua verhaal en ik ben er tevreden over. Ik werd wel doodmoe van al die nieuwe teaser scènes die telkens op Facebook verschenen, waarom moet dat zoveel? En ik heb ze allemaal vermeden en niet de speculaties gelezen tot ik naar de film ging. Lees ze trouwens nog niet want al dat geneuzel is aan mij niet besteed. Ik vind voetbalanalyses al kut. 

Het verhaal draait om het feit of je nu mensen met superkrachten de vrije hand moet laten gaan of ze onder controle houden. En het rukt letterlijk de Avengers uit elkaar.

Voor de film grapte ik met Anneke (mijn vaste filmbuddy) dat wij voor Team Ant-Man zijn. Nou na de film ben ik nog steeds TEAM ANT-MAN! Briljant stukje en veel te kort. En nu maar wachten op de volgende Marvel titel.

Film blog deel 3: Under Sandet - Land of Mine

Toen het boekje binnen kwam van het Belfast Film Festival viel deze film mij het meeste op. Ik kijk erg veel Tweede Wereldoorlog films maar je hoort en ziet meer over de heroïsche bevrijding en veel minder over de nasleep van deze oorlog. Vorig jaar zag ik een docu over Russische en Britsen soldaten die de beest uit hadden gehangen tijdens hun opmars naar Berlijn. Omdat het om Duitsers ging vonden ze het rechtvaardig om te plunderen en te verkrachten. Sorry, dan ben je in mijn ogen geen haar beter dan het Nazi regime.

Toen in 2004 Der Untergang uitkwam was ik blij. Waarom? Omdat Hitler in de aanloop naar de bevrijding ook zijn eigen volk terroriseerde. Mensen vergeten snel dat er ook Duitsers waren die zijn intenties in twijfel trokken en deze verdwenen van de aardbodem. En angst regeert tot op vandaag. Kijk maar naar huidige gebeurtenissen, het brengt echt het slechtste in de mens naar boven.

De film speelt zich af in Denemarken waar meer dan 2000 Duitse krijgsgevangen 2 miljoen mijnen moeten opruimen die de bezetter heeft achtergelaten aan de Deense kust. We volgen een groepje van 14 jonge gevangen die verantwoordelijk zijn voor het opruimen van 45.000 mijnen.

Roland Møller speelt een schitterende rol as Sgt. Carl Rasmussen die getrokken wordt tussen zijn haat jegens Duitsers, zijn plicht als een soldaat en zijn empathie voor deze jongens. 

Het is een ingrijpende film waarbij het geluid van de golven en roepen van de meeuwen plotseling verstoort wordt door het afgaan van een mijn en daarbij de ontmantelaar de dood in sleurt. Ik vond het hartverscheurend om een van de jongens te horen roepen naar zijn moeder omdat zijn armen eraf geblazen waren. Het liefste wilde ik dat hij snel dood ging om hem deze lijdensweg te besparen. 

Het is een keihard realiteit van een gebeurtenis in de nasleep van een oorlog die heel Europa in zijn greep hield. Er waren natuurlijk jongeren die zich destijds vrijwillig aansloten bij het leger, maar er zijn ook jongens ingegaan onder dwang. Kijk maar naar de kindsoldaten in Afrika, als je je niet aansloot slachten ze jouw familie af. 

Mijn petje af voor het optreden dat deze jonge acteurs hebben geleverd. Ze hebben hun rol heel overtuigend kunnen brengen. Ik hoop dat ze nog meer steengoede rollen zullen spelen in de toekomst. 

Ik vind een film als dit belangrijk, het laat ons zien dat ten tijden en na de oorlog de realiteit niet zo zwart wit is als men denkt. Veel mensen werden kwamen in een wanhopige positie terecht en het is aan ons om begrip en empathie te kunnen tonen. Want wat vroeger is gebeurd moet ook als les dienen zodat we in de toekomst beter met elkaar omgaan. 

Film blog deel 2: Zootropolis, My Big Fat Greek Wedding 2 en High-Rise

Soms moet je gewoon twee films in de bios op een dag zien. Duur? Niet hier, ik was minder dan £8 kwijt voor meer dan 4 uur entertainment.

Zootropolis

Ik keek erg naar deze nieuwe Disney film uit. Ik ben grote fan van Anthropomorphic themas, waarbij dieren dus mensen worden. Het verhaal gaat om een konijn die politieagente wil worden en zoals altijd komen dromen uit maar niet zoals je ze gepland had. Judie Hopps heeft 48 uur om een zaak te kraken anders ligt ze uit de korps. Met behulp van de gladde Nick Wilde gaat ze op zoek naar de vermisde dieren. Zoals altijd heeft ook deze Disney film een dubbele laag, met grappen die je als volwassenen pas snapt. Op sommige momenten dacht ik dat de film zelfs iets te spannend was voor de kleintjes maar ik heb geen flauw idee wat kinderen tegenwoordig eng vinden. Vond deze film zo leuk dat ik hem zeker voor een tweede keer ga bekijken. :)

My Big Fat Greek Wedding 2

Toula en Ian zijn weer terug en nu is hun dochter klaar om naar de universiteit te gaan. Zij wil het liefste buiten de stad omdat een Griekse familie best vermoeiend is. (Ik begrijp haar helemaal want een Aziatische familie kan ook best aanwezig zijn. ;) ) Voor de ouders van Toula is er een probleem, ze zijn nooit echt getrouwd, want de priester heeft nooit de akte ondertekend. 'I am a hippie! Dus we volgen de familie terwijl ze een de trouwerij van de eeuw organiseren. Maar kunnen ze Paris laten gaan? Wederom een briljante rol voor Andrea Martin als Aunt Voula. 'Shave everything!'

High-Rise

De film begint eigenlijk met het einde van het verhaal en het advies dat we mee krijgen van Tom is 'Eat the Dog'. Gebaseerd op het gelijknamig boek van J.G. Ballard (1975) volgen wij Dr. Laing en zijn leven in de High-Rise, een modern flatgebouw met alle gemakken voorzien. Wanneer de voorzieningen falen, vallen de bewoners terug op primaire instincten en loopt het finaal uit de hand. Ik hou van Tom Hiddleston en Luke Evans maar de film had van mij wat korter gemogen. Jeremy Irons was ook weer in topvorm als acteur. Het enige wat mij heel erg dwars zat, de voordeur is gewoon open, ze hadden gewoon de shitzooi achter kunnen laten. Erg leuk om een slow-mo versie van ABBA's S.O.S te horen wanneer de bewoners echt door het lint gaan.

De afgelopen week was het rustig voor mij qua bios bezoek. Als je late dienst hebt lukt het gewoon niet. Wat wel komende week op het programma staat is Land of Mine op het Belfast Film Festival. Geen luchtige film omdat het over Duitse krijsgevangenen gaat aan het einde van WO II die 2 miljoen mijnen op moeten ruimen aan de Deense kust voordat ze pas naar huis mogen.