In het buitenland wonen, je zou het eens moeten proberen.

Ik moet toegeven, het is niet eenvoudig geweest wonen in het buitenland. Ook al is het Noord-Ierland, wat maar op 1,5 uur vliegen ligt van Amsterdam. Ik heb veel geleerd maar ook veel dingen moeten afleren sinds ik in Belfast woon.

Dat je alles er zo maar kan uitfloepen is not done hier, ik heb menig collega geschokt met mijn uitspraken. Gelukkig was het veelal zelfspot of gekkigheid tussen mijn Nederlandse collega's maar dat kan ik dus niet doen tegen een Noord-Ier. Dan had ik een disciplinaire berisping gehad en in het ergste geval ontslag. 

Iedereen die roept, je moet je aanpassen aan ons heeft een plaat voor zijn kop. Het is helemaal niet zo makkelijk, en ik heb zelf diep door het stof moeten bijten om minder Nederlander te zijn in Belfast.

Waar ik in Nederland lekker een oranje shirt aantrek met Koningsdag, als ik dat hier doe dan heb ik de kans op een klap op mijn bek in bepaalde wijken omdat oranje hier de kleur is van apartheid in plaats van saamhorigheid zoals in Nederland. Maar goed ook dat Nederland dit jaar niet mee doet met het EK, want ik was het beu om mensen te zien die ons voetbalshirt dragen, niet omdat Nederland zo'n goed team is maar omdat het de kleur is van King Billy, een knurft uit het verleden die zo nodig een oorlog moest uitvechten op Iers grondgebied met als doel het land in te lijven tot het Britse imperium. 

Andere dingen heb ik omarmt hier, ik vind het fijn als de buschauffeur je toespreekt met: 'How's it going, love?' Of je aangeproken wordt bij de supermarkt door een onbekende die je een fijne dag wenst vanuit het niets. Ondanks het verleden, is de samenleving hier vrij sociaal. Misschien is dit ook een manier van verwerking. 

Op een paar botsingen met wat knuppels, heb ik het hier toch wel naar mijn zin. Het duurde even voordat ik geaccepteerd werd in de buurt, maar dat kwam omdat ik als werkende tussen de pensionados woon en dus amper tijd heb om contact te maken wanneer je 40 uur werkt met onregelmatige diensten. En ik ben nogal een bekende geworden in de buurt als 'that girl with the flat tyres every other week'. Terwijl ik luid vloekend op z'n Bosch weer eens mijn banden plak, al dan niet in de stomende regen. Dan houden ze een paraplu voor me open en zeggen: 'Those little shites leaving their broken bottles everywhere.'

In Nederland was ik geen sportliefhebber, ik haatte het wanneer mijn ooms persé voetbal moesten kijken tijdens mijn verjaardag. Hier vind ik het leuk om naar de pub te gaan voor een wedstrijd. De laatste keer zat ik met mijn pa in de pub en een groep mannen ging zo op tijdens de paardenrace dat je zelf gewoon meeging in de sfeer. En ze lullen tegen je aan hoor, je komt er niet onderuit. 

Mijn buurman zei van de week nog tegen mij, ik vind dat multiculti wel leuk. Ik zit dan in de Starbucks met mijn maten en hoor dan Frans, Spaans en Italiaans om me heen. Echt geweldig dat dit allemaal kan hier, het kleurt de stad mooi. Zo kun je het ook zien.

Het enige wat ik nooit zal kunnen overnemen van mijn thuis hier is het blinde vertrouwen in mijn rijkunsten als de eilandbewoners.

We feckin' dare ye!